Дрозды - Восень

Заціхаюць словы наўздагон.
Белыя аголеныя плечы, сіні, як паложка парасон.
Восень прытаілася за борам, выглядае сцежку да цямна.
Рана штосьці выдыхнуў з дакорам і глыну чырвонага віна.
Восень, восень, восень!
Мне не дваццаць восем, мне намнога болей.
Звоніцца зімой!
Восень, восень, восень!
Хмары, а не просень!
Над ірлівым лёсам і над галавой.
Восень, восень, восень!
Мне не дваццаць восем, мне намнога болей.
Звоніцца зімой!
Восень, восень, восень!